Όσοι ζωντανοί

Εκεί, που κάθονταν συλλογισμένος, πέφτει το μάτι του σ’ ένα φυλλάδιο, που του είχαν στείλει, σοσιαλιστικό, γραμμένο από κάποιο φοιτητή που σπούδαζε στη Γερμανία. Το άνοιξε και το διάβασε και όσην ώρα βάσταξε το διάβασμα και όλη τη βραδιά έπειτα η ψυχή του έλεγε: «Όχι, όχι, όχι». […] Είναι και οι σοσιαλιστές ένα από τα φαινόμενα του σύγχρονου και κάθε γερασμένου πολιτισμού. Και η πολύ απλοϊκή ιδεολογία τους φέρνει καταποδιαστά και άλλες παράλληλες ιδέες, τον αντιστρατιωτισμό, τον αντιεθνισμό, την έχθρα για το τωρινό κράτος, την οχλοκρατία, τον αναρχισμό. Οι κουρασμένοι και από κάθε πολιτική ενέργεια και από τα κράτη και από τους στρατούς. Μέσα τους έχει μεγαλώσει τρομαχτικά- σαν να κοίταζαν τον εαυτό τους μέσα από μεγεθυντικό φακό- το μικρότατό τους άτομο, ως που τυφλώθηκαν για κάθε άλλο πράμα. Και αν διαλαλούν τον αλτρουισμό, το κάνουν για το συμφεροντούλι, γιατί με την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη πετυχαίνουν ευκολώτερα εκείνα που γυρεύουν. Στον εαυτό τους μονάχα πεποίθηση δεν έχουν, γιατί είναι μικροί και ταπεινοί και ανάξιοι. […] Με το να διαλέξη τον μαρξισμό πάει να πη πως η ιδιοσυγκρασία του ήταν έτοιμη να τον δεχτή. Ειδεμή ήταν τάχα τόσο ανάγκη να βιαστή να διαλέξη; Και ήταν άραγε απόλυτη ανάγκη να διαλέξη; Δεν ήταν άξιος να κάμη δική του φιλοσοφία; Ε, τότε καλλίτερα να σώπαινε, παρά να μας ξαναμασά το Μαρξ!

10,00

Κατηγορία:

You may also like…