Benito Mussolini Η Αυτοβιογραφία μου

Δεν έχω σκοπό να επεκταθώ πάνω στο υλικό αυτού του βιβλίου, ούτε να το ερμηνεύσω ούτε να προσθέσω κάτι σ’ αυτό.  Πολλά από τα δράματα που περιέχει, εγώ, ως Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνη την εποχή, μου ήταν οικεία· ένα μεγάλο μέρος της αξιοσημείωτης προσωπικότητας που αποκαλύπτεται εδώ ήταν για μένα ένα ανοιχτό βιβλίο από πολύ πιο πριν, διότι ήξερα πολύ καλά τον άνδρα που τώρα, επιτέλους, έγραψε χαρακτηριστικά, άμεσα και απλά για εκείνον τον οποίο τρέφω βαθύτατη συμπάθεια. Είμαι υπεύθυνος για την αυτοβιογραφία του. Οι βιογραφίες του Μουσσολίνι που έχουν γραφτεί από άλλους έχουν κάποιο ενδιαφέρον. «Τίποτα όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα βιβλίο που θα έχεις γράψει ο ίδιος», του είπα. «Να το γράψω ο ίδιος;» Έσκυψε πάνω απ’ το γραφείο του και επανέλαβε τη φράση μου με έκπληξη. Είναι ο πιο πολυάσχολος άνθρωπος του κόσμου. Φάνηκε σαν να πληγώθηκε, λες και κάποιος φίλος του δεν μπορούσε να τον καταλάβει. «Ναι», είπα και του έδειξα μια σειρά επικεφαλίδων που είχα γράψει σε μερικά φύλλα χαρτιού. «Εντάξει», είπε στα Αγγλικά. «Θα το κάνω.» Αυτός ήταν ο Μουσσολίνι που ήξερα. Να αποφασίζει αμέσως και απόλυτα. Και έτσι ξεκίνησε. Υπαγορεύοντας. Εγώ του πρότεινα αυτή τη μέθοδο γιατί όταν επιχειρεί να γράψει με το χέρι συνεχώς διορθώνει. Θα ήταν πολύ γι’ αυτόν. Και έτσι τα υπαγόρευε. Του επέστρεψαν το αντίγραφο και έγραψε ιδιόχειρες σημειώσεις πάνω στο χειρόγραφο – ένα πασάλειμμα κόκκινου μολυβιού και ένα ποτάμι μελάνι – εδώ κι εκεί. Όταν τα χειρόγραφα άρχισαν να φτάνουν σε μένα προβληματίστηκα, διότι οι απλοί κυριολεκτικοί μεταφραστές χάνουν το σφρίγος του ίδιου του συγγραφέα. «Τι διορθώσεις να κάνω;» τον ρώτησα. «Ό,τι θέλεις», είπε. «Ξέρεις την Ιταλία, καταλαβαίνεις τον Φασισμό, με βλέπεις ξεκάθαρα όπως και οποιονδήποτε άλλον.» Δεν είχα όμως και πολλά να κάνω. Η ιστορία βγήκε όπως τη βλέπετε εδώ. Είναι όλη δική του και – ευτυχώς για όλους εμάς – του μοιάζει πάρα πολύ! Είτε τον εγκρίνετε είτε όχι, όταν διαβάσετε αυτό το βιβλίο θα γνωρίσετε τον Μουσσολίνι ή τουλάχιστον, αν έχετε μια θολή εικόνα, θα τον γνωρίσετε καλύτερα. Είτε σας αρέσει αυτό το βιβλίο είτε όχι, δεν υπάρχει ούτε μια ανειλικρινής παράγραφος μέσα σ’ αυτό. Εγώ πάντως δεν βρήκα καμία.

(Από τον πρόλογο του Ρίτσαρντ Ουώσμπερν Τσάιλντ)

Περιεχόμενα:
Πρόλογος του Ρίτσαρντ Ουώσμπερν Τσάιλντ 

Κεφάλαιο 1 Γη που μυρίζει θειάφι 

Κεφάλαιο 2 Ο πατέρας μου 

Κεφάλαιο 3 Το βιβλίο της ζωής 

Κεφάλαιο 4 Ο πόλεμος και οι επιπτώσεις του πάνω σ’ έναν άνδρα 

Κεφάλαιο 5 Στάχτη και θράκα

Κεφάλαιο 6 Ο επιθανάτιος αγώνας μιας φθαρμένης δημοκρατίας

Κεφάλαιο 7 Ο κήπος του Φασισμού 

Κεφάλαιο 8 Προς την κατάκτηση της εξουσίας 

Κεφάλαιο 9 Έτσι πήραμε τη Ρώμη 

Κεφάλαιο 10 Πέντε χρόνια κυβέρνηση

Κεφάλαιο 11 Νέοι δρόμοι

Κεφάλαιο 12 Το Φασιστικό Κράτος και το μέλλον

Κεφάλαιο 13 Καθ’ οδόν

18,00

Κατηγορίες: , , Ετικέτα:
 «Ενώ έπινα κάποιο ρόφημα, περιμένοντας τον Μικέλε Μπιάνκι, εκατό σοσιαλιστές και χασομέρηδες στριμώχθηκαν μέσα στην καφετέρια και άρχισαν να εξαπολύουν βρισιές και προσβολές εναντίον μου. Με είχαν αναγνωρίσει. Ίσως σκόπευαν, μέσα στη συλλογική οργή τους, να με χτυπήσουν έτσι ώστε να ρίξουν πάνω στο άτομό μου την εκδίκηση που εδώ και καιρό είχαν στο μυαλό τους. Ο όχλος, που ολοένα και πλήθαινε, γινόταν όλο και πιο απειλητικός, και έτσι ο ιδιοκτήτης της καφετέριας και η ταμίας έσπευσαν να κατεβάσουν τα ρολά. Εκείνη με κάλεσε, σύμφωνα με τη μόδα εκείνων των ταραγμένων καιρών, να βγω έξω διότι έθετα σε κίνδυνο τα συμφέροντά τους. Δεν περίμενα δεύτερη πρόσκληση. Έχω συνηθίσει να αντιμετωπίζω τον όχλο χωρίς φόβο. Όσο περισσότεροι είναι, τόσο πιο εύκολα μπορεί να περάσει κάποιος ανάμεσά τους με βέβαιο θάρρος που, σε μερικούς, ίσως να μοιάζει προσποιητό. Δεν μπορώ να πω ότι είχα τον παραμικρό δισταγμό να αντιμετωπίσω αυτά τα πλήθη.
Κοίταξα τους αρχηγούς τους και είπα, «Τι θέλετε από μένα; Να με χτυπήσετε; Εμπρός λοιπόν. Αλλά από εδώ και πέρα να προσέχετε. Γιατί την κάθε προσβολή και το κάθε χτύπημα θα τα πληρώσετε πολύ ακριβά.»
Θυμάμαι την εικόνα εκείνης της αγέλης. Δεν έβγαλαν κουβέντα. Κοιτούσαν κλεφτά ο ένας τον άλλο. Εκείνος που ήταν πιο κοντά σε μένα έκανε πίσω, και ξαφνικά ο φόβος, που είναι μεταδοτικός σαν το θάρρος σε κάθε όχλο, εξαπλώθηκε σε όλη την ομάδα. Οπισθοχώρησαν· σκόρπισαν και μόνο από απόσταση εξαπέλυαν τις τελευταίες βρισιές τους.
Διηγούμαι αυτό το περιστατικό επειδή ήταν τυπικό των συνηθισμένων περιστατικών στη ζωή ενός Φασίστα. Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι σε άλλες περιπτώσεις η κατάληξη ήταν εντελώς διαφορετική – ξυλοδαρμοί, μαχαιρώματα, σφαίρες, δολοφονίες, κτηνωδίες, βασανισμοί και θάνατος.»
Σελίδες

235

ISBN

978-618-83387-5-3

Author

Benito Mussolini

μπορεί να σου αρέσει επίσης...