Η γέννηση της τραγωδίας

Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Νίτσε, η «Γέννηση της τραγωδίας», είναι το γνωστότερο.
Μέσα από μια πρωτότυπη ανάλυση της αρχαίας τραγωδίας περιγράφει μια στάση ζωής χαρακτηριστική της νεωτερικότητας: το «τραγικό αίσθημα της ζωής», σύμφωνα με το οποίο μόνον η ζωή δίνει νόημα στον κόσμο, αλλά η ίδια η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Κατά τον Νίτσε, αυτό το αίσθημα εκφράζεται κατ’ εξοχήν μέσα από τη μουσική. Γι’ αυτό τον λόγο, η «Γέννηση της τραγωδίας» επηρέασε καθοριστικά τις αισθητικές αντιλήψεις από την εποχή της μέχρι σήμερα.
Η παρούσα έκδοση πλαισιώνει την εξαιρετικά προσεγμένη νέα μετάφραση του έργου από τον Χρήστο Μαρσέλλο με μια μελέτη του Μάρκου Τσάτσου για τη θέση της Γέννηση της τραγωδίας στη φιλοσοφία της μουσικής, σε αντιδιαστολή προς την άποψη του Βάγκνερ, μια μελέτη του Πιερ Οσμό για τη θέση της φιλοσοφίας του Νίτσε στο πλαίσιο των «φιλοσοφιών της ζωής», σε σύγκριση με την άποψη του Μπερξόν, και μια εισαγωγή του Γιώργου Φαράκλα που προσπαθεί να δείξει πως το επιχείρημα της νιτσεϊκής φιλοσοφίας εξάγεται από την αρχική θέση της «Γέννηση της τραγωδίας» για τη γνώση. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος οφείλει να ξανασκεφθεί την ιστορία του, κατά συνέπεια το αξιακό του σύστημα και τη σχέση του με τη φύση και τους συνανθρώπους του, και να απενεργοποιήσει την παντοδύναμη σήμερα καταστροφικότητα-αυτοκαταστροφικότητά του, συμφιλιωνόμενος με το σκοτεινό κομμάτι της συλλογικής ψυχής του. Η δημιουργικότητα πάντοτε ήταν κάτι το ζητούμενο, πολύ περισσότερο σήμερα που είναι τόσο τραγικά απούσα και περιορισμένη. Ας ξανασκεφτούμε τους αρχαίους τραγικούς αλλά και τον αθηναίο πολίτη, είναι σαν να μας λέει ο Νίτσε· ας τον ακούσουμε. (Δήμος Μαρουδής, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 25/6/2010)
Περιεχόμενα
ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΡΑΚΛΑΣ: Η ΘΕΛΗΜΕΝΗ ΑΦΕΛΕΙΑ
Απολλώνειο και διονυσιακό
Σύγκρουση γνώσης και ζωής
Η άρνηση της ζωής ως κατάφασή της
Ζωικός προοπτικισμός και λογικός αναλογισμός
Η σημασία της τέχνης για τη ζωή
Η πρωτοτυπία της ερμηνείας του Νίτσε για την τραγωδία
Η παρούσα έκδοση
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΡΙΧΑΡΔΟ ΒΑΓΚΝΕΡ
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
ΜΑΡΚΟΣ ΤΣΕΤΣΟΣ: ΝΙΤΣΕ ΚΑΙ ΒΑΓΚΝΕΡΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ. ΠΤΥΧΕΣ ΜΙΑΣ ΠΡΩΙΜΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
ΠΙΕΡ ΟΣΜΟ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΖΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Ή ΠΩΣ Ο ΝΙΤΣΕ ΚΑΙ Ο ΜΠΕΡΞΟΝ ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ
ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ
ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ

19,78 14,80
Quick View

Η διδασκαλία της αφυπνίσεως

Ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της σύγχρονης εποχής, ο Julius Evola (1898-1974), είναι ίσως ο βασικότερος εκφραστής της Εσωτερικής Παράδοσης. Τον αριστοκρατικό, εσωτερικό και ηρωικό τρόπο ζωής τον οποίο ακολούθησε, συνοδεύουν μία σειρά εργασιών ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και το παρόν βιβλίο. Στη διδασκαλία της Αφυπνίσεως ο Evola υπεισέρχεται σε μία έξοχη ανάλυση των ιερών κειμένων Pali του αρχέγονου Βουδισμού, τα οποία αντικατοπτρίζουν το πολιτιστικό, μεταφυσικό και υπερβατικό περιεχόμενο της εν λόγω ανατολικής παράδοσης. Πρόκειται για μία διδασκαλία η οποία απευθυνόμενη σε μία ελίτ ασκητών πνευματικής ευγένειας, κατευθύνεται κόντρα στο ρεύμα, αόρατη για τον περισσότερο κόσμο και τους κοινούς θνητούς που ζουν στη σκιά της άγνοιας. Ο Βουδισμός ιδιαίτερα στην πρωταρχική του μορφή αποστασιοποιείται από οτιδήποτε θυμίζει θρησκεία, μυστικισμό ή χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της πίστης, της αφοσίωσης, της δογματικής ακαμψίας και του προσηλυτισμού. Αντίθετα, εξυψώνεται ο ασκητισμός ως προς την αυθεντική του σημασία δηλαδή αυτή της πρακτικής εξάσκησης, της πειθαρχίας και της εκμάθησης. Παράλληλα, εκθειάζεται η αυτοσυγκέντρωση, η δύναμη της θελήσεως, ο έλεγχος της σκέψης και του νου, η ηθική συμπεριφορά, ο μοναχισμός. Ekattam monam akkhatam – Η μοναξιά είναι σοφία. Εκείνος ο οποίος είναι μόνος θα ανακαλύψει ότι είναι χαρούμενος, άρχοντας του εαυτού του, τεχνίτης του προσωπικού του πεπρωμένου. Ο άνθρωπος έρχεται σε αντιπαράθεση με τον ίδιο του τον εαυτό και την εξαρτημένη φύση της ύπαρξής του. Μπαίνει σε μία μάχη καθημερινή, χωρίς ανακωχή, σε έναν ηρωικό αγώνα πνευματικού είδους. Προτιμάει να πεθάνει μαχόμενος για την πραγμάτωση της ύστατης κορύφωσης, παρά να ζει νικημένος. Περπατάει το μονοπάτι της αφυπνίσεως, κατευθυνόμενος προς τη φώτιση. Το μόνο που έχει πλέον σημασία είναι η κάθε στιγμή. Έχει αποκτήσει έλεγχο επί του εαυτού του, διακατέχεται από επίγνωση, γαλήνη, αταραξία και αξιοπρέπεια. Katam karaniyam- Θα γίνει αυτό που ήταν να γίνει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα
ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ (ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ)
ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ (ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ)
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΜΕΡΟΣ Ι: ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΣΚΗΣΕΩΣ
Η ΑΡΙΑΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΣΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ
Η ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ Η ΣΑΜΣΑΡΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΓΕΝΕΣΗ
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΙΣΕΩΝ
ΜΕΡΟΣ ΙΙ: ΠΡΑΚΤΙΚΗ
ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΚΑΙ Η «ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ»
ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ
ΟΡΘΟΤΗΤΑ
ΑΣΤΡΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ: ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΛΗΓΩΝ
ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ JHANA: ΟΙ «ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ»
ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΠΟ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ
ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ «ΔΥΝΑΜΕΩΝ»
Η ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ
ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟΥ
ΤΟ ΚΕΝΟ: «ΕΑΝ Ο ΝΟΥΣ ΔΕΝ ΤΣΑΚΙΣΕΙ»
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΖΕΝ
ΟΙ ΑΡΙΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΓΥΠΑ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

25,36 22,00
Quick View

Η εμφάνιση των πνευμάτων και όσα σχετίζονται με αυτήν

Στη μελέτη του αυτή ο Άρθουρ Σοπενχάουερ επιχειρεί, με πολύ προσεκτικό τρόπο, μια προσέγγιση του φαινομένου της εμφανίσεως πνευμάτων και φαντασμάτων, το οποίο συνδέει με άλλα συναφή φαινόμενα, όπως τα προφητικά όνειρα, τον υπνωτισμό, την υπνοβασία, τα προφητικά οράματα, τη μαντεία, τη μαγεία κ.λπ. Χωρίς τις συνήθεις προκαταλήψεις με τις οποίες συχνά προσεγγίζονται τέτοιου είδους θέματα, ο μεγάλος φιλόσοφος αναρωτιέται για τη δυνατότητα ύπαρξης τέτοιων φαινομένων, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αναζητήσει τα, συχνά δυσδιάκριτα, όρια μεταξύ της πραγματικής εμφάνισής τους και της δημιουργίας τους από τη φαντασία των ανθρώπων. Η απάντησή του, στηριγμένη σε φιλοσοφικές μεταφυσικές βάσεις, είναι ότι ναι, μπορούν να υπάρξουν τέτοια φαινόμενα, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις…

10,60 7,00
Quick View

Η επιστήμη της λογικής

Ο γερμανός φιλόσοφος Georg Hegel (1770 – 1831) γεννήθηκε στη Στουττγάρδη και δίδαξε στα Πανεπιστήμια της Ιένας, της Χαϊδελβέργης και του Βερολίνου. Πιεζόμενος από την ανάγκη, να εκθέσει στους φοιτητές του με απλό και περιεκτικό τρόπο τα βασικά στοιχεία του φιλοσοφικού του συστήματος, εξέδωσε την Εγκυκλοπαίδεια των φιλοσοφικών επιστημών σε επιτομή. Οι πρώτες 244 παράγραφοι της γ’ έκδοσης (1830) αυτού του βιβλίου, αφιερωμένες στην «επιστήμη της Λογικής», αποτελούν το κείμενο όπου βασίστηκε η παρούσα ελληνική μετάφραση. Το κείμενο προσφέρεται ως ένα καλό ξεκίνημα για τον αρχάριο μελετητή της χεγκελιανής Φιλοσοφίας, με την ώριμη μορφή που αυτή παρείχετο στους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βερολίνου κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του φιλόσοφου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
Τα οντολογικά θεμέλια τα χεγκελιανής λογικής
Η διαλεκτική μέθοδος του Χέγκελ
Η λογική και η οντολογική αλήθεια
Η δομή του χεγκελιανού συστήματος και ειδικότερα της λογικής
Η μεγάλη και η μικρή λογική
Η παρούσα μετάφραση
Επιλογή βοηθητικής βιβλιογραφίας
Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ
Πρώτη στάση της στέψης απέναντι στην αντικειμενικότητα. Μεταφυσική
Δεύτερη στάση της σκέψης απέναντι στην αντικειμενικότητα
Εμπειρισμός
Κριτική φιλοσοφία
Τρίτη στάση της σκέψης απέναντι στην αντικειμενικότητα. Η άμεση γνώση
Ακριβέστερη έννοια και διαίρεση της λογικής
Πρώτο μέρος της λογικής: Η διδασκαλία περί του είναι
Ποιότητα
Είναι
Προσδιορισμένο – είναι
Δι’ -εαυτό-είναι
Ποσότητα
Η καθαρή ποσότητα
Το ποσόν
Ο βαθμός
Το μέτρο
Δεύτερο μέρος της λογικής: Η διδασκαλία περί της ουσίας
Η ουσία ως θεμέλιο της ύπαρξης
Οι καθαρές κατηγορίες της ανασκόπησης
Ταυτότητα
Η διαφορά
Το θεμέλιο
Η ύπαρξη
Το πράγμα
Το φαινόμενο
Ο κόσμος των φαινομένων
Περιεχόμενο και μορφή
Η σχέση
Η πραγματικότητα
Σχέδιο υποστασιακότητας
Σχέση αιτιότητας
Η αλληλεπίδραση
Τρίτο μέρος της λογικής: Η διδασκαλία περί της έννοιας
Η υποκειμενική έννοια
Η έννοια σαν τέτοια
Η κρίση
Ποιοτική κρίση
Κρίση ανασκόπησης
Κρίση αναγκαιότητας
Η κρίση της έννοιας
Ο συλλογισμός
Ποιοτικός συλλογισμός
Συλλογισμός της ανασκόπησης
Συλλογισμός της αναγκαιότητας
Το αντικείμενο
Ο μηχανισμός
Ο χημισμός
Τελεολογία
Η ιδέα
Η ζωή
Το γνωρίζειν [σαν τέτοιο]
Η θέληση
Η απόλυτη ιδέα
Ελληνο-γερμανικό γλωσσάρι
Γερμανο-ελληνικό γλωσσάρι
Πίνακας κυρίων ονομάτων

23,30 18,00
Quick View

Η ζωή των αληθειών

«Στις βιαστικές μεταβολές το απόλυτο της αλήθειας δεν μπορεί νάχει παρά τη διάρκεια ενός εκατοστού του δευτερολέπτου. Για μερικές ηθικές αλήθειες η μονάδα του χρόνου θάναι η ζωή μερικών γενεών. Για τις αλήθειες, που αναφέρονται στην σταθερότητα των ειδών, η μονάδα θα αντιπροσωπεύεται από χιλιάδες χρόνια. Η διάρκεια των αληθειών κυμαίνεται από λίγα δευτερόλεπτα ως κάμποσες χιλιάδες αιώνες. Αυτό σημαίνει, πως μια αλήθεια μπορεί νάναι σύγχρονα απόλυτη και προσωρινή. Οι προηγούμενες συγκρίσεις ακριβείς στο σημείο της άποψης των αντικειμενικών αληθειών των ανεξαρτήτων από μας, είναι πολύ λιγώτερο ακριβείς για τις πεποιθήσεις τις υποκειμενικές αντιλήψεις, θρησκευτικές, πολιτικές και ηθικές κυρίως. Μη περιέχοντας παρά ασθενικές μερίδες πραγματικότητας, οδηγούνται μονάχα από την ιδέα, που σχηματίζουμε για τα πράγματα, ακολουθώντας το χρόνο, τη φυλή, το βαθμό της προόδου κ.λ.π. Είναι φυσικό λοιπόν να μεταβάλλωνται, γιατί η αλήθεια, που ανταποκρίνεται στις σκέψεις και τις ανάγκες μιας εποχής, δεν αρκεί πια για μια άλλη».

Gustave Le Bon

Μετάφραση: Λίζα Κοντογιάννη

Ψηφιακή ανατύπωσι σε λίγα αντίτυπα της σπάνιας εκδόσεως του 1929

10,60 9,00
Quick View

Η θέληση για δύναμη

– Τα μεγάλα πράγματα απαιτούν είτε να σιωπά κανείς γι’ αυτά είτε να μιλά με μεγαλείο: με μεγαλείο, αυτό σημαίνει με κυνισμό και αθωότητα.
– Αυτό που διηγούμαι είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω τι έρχεται, τι δεν μπορεί πια να έρθει αλλιώς: την έλευση του μηδενισμού. Αυτή την ιστορία μπορεί να τη διηγηθεί κανείς ακόμη και τώρα: γιατί η ίδια η αναγκαιότητα είναι επί το έργον εδώ. Αυτό το μέλλον μιλά ήδη με εκατό σημάδια, αυτή η μοίρα κηρύττει τον εαυτό της παντού· γι’ αυτή τη μουσική του μέλλοντος είναι ήδη όλα τα αφτιά τεντωμένα. Ολόκληρη η ευρωπαϊκή κουλτούρα μας θαρρείς πως κινείται εδώ και κάποιο καιρό ήδη προς μια καταστροφή, με μια βασανιστική ένταση, που μεγαλώνει από δεκαετία σε δεκαετία: ανήσυχα, βίαια, βιαστικά: σαν ένα ποτάμι που θέλει να φτάσει στο τέλος, που δεν αναλογίζεται, που φοβάται να αναλογιστεί. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Περιεχόμενα
Σημείωμα του μεταφραστή
Η ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ
Πρόλογος
Ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ
Πλάνο
Μηδενισμός
Ιστορία του ευρωπαϊκού μηδενισμού
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΔΕ ΥΨΙΣΤΩΝ ΑΞΙΩΝ
Κριτική της θρησκείας
Για τη γένεση των θρησκειών
Ιστορία του χριστιανισμού
Χριστιανικά ιδεώδη
Κριτική της ηθικής
Καταγωγή των ηθικών αξιολογήσεων
Η αγέλη
Γενικά για την ηθική
Πώς κάνει κανείς την αρετή να κυριαρχήσει
Το ηθικό ιδεώδες
Για την κριτική των ιδεωδών
Κριτική του «καλού ανθρώπου», του αγίου κτλ.
Κατασυκοφάντηση των λεγόμενων κακών ιδιοτήτων
Κριτική των λέξεων: βελτίωση, τελειοποίηση, ανύψωση
Τελικές παρατηρήσεις για την κριτική της ηθικής
Κριτική της φιλοσοφίας
Γενικές παρατηρήσεις
Κριτική της ελληνικής φιλοσοφίας
Αλήθεια και πλάνη των φιλοσόφων
Περαιτέρω θεωρήσεις για μια κριτική της φιλοσοφίας
ΑΡΧΕΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
Η θέληση για δύναμη ως γνώση
Μέθοδος έρευνας
Το γνωσιοθεωρητικό σημείο εκκίνησης
Η πίστη στο «εγώ». Το υποκείμενο
Βιολογία της ενόρμησης για γνώση. Προοπτικισμός
Καταγωγή του λογικού και της λογικής
Συνείδηση
Κρίση. Αληθής – ψευδής
Εναντίον της αιτιοκρατίας
Πράγμα καθ’ εαυτό και φαινομενικότητα
Μεταφυσική ανάγκη
Βιολογική αξία της γνώσης
Επιστήμη
Η θέληση για δύναμη στη φύση
Η μηχανιστική ερμηνεία του κόσμου
Η θέληση για δύναμη ως ζωή
Η οργανική διαδικασία
Ο άνθρωπος
Θεωρία της θέλησης για δύναμη και των αξιών
Η θέληση για δύναμη ως κοινωνία και άτομο
Κοινωνία και κράτος
Το άτομο
Η θέληση για δύναμη ως τέχνη
ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΚΤΡΟΦΗ
Ιεραρχία
Η διδασκαλία της ιεραρχίας
Οι δυνατοί και οι αδύναμοι
Ο ευγενής άνθρωπος
Οι κύριοι της γης
Ο μεγάλος άνθρωπος
Ο ύψιστος άνθρωπος ως νομοθέτης του μέλλοντος
Διόνυσος
Η αιώνια επιστροφή
Σημειώσεις

29,70 24,50
Quick View

Η θεωρία του σκοπού της ζωής

«Τι είναι να ζεις»:
Πάντα βρίσκω όλους τους ανθρώπους, όπως κι αν τους κοιτάζω, με καλοσύνη ή κακία, να φροντίζουν για ένα πράγμα: Πως να εξυπηρετήσουν τη συντήρηση του είδους. Και φροντίζουν γι’ αυτό, όχι από αγάπη για το είδος, αλλά γιατί δεν υπάρχει μέσα τους τίποτα παλιότερο, δυνατότερο, ανέλεγκτο και πιο ακατανόητο από αυτό το ένστικτο, γιατί είναι αλήθεια πως το ένστικτο αυτό, είναι στην κυριολεξία η ουσία του είδους μας, η ουσία του κοπαδιού μας.
Παρ’ όλο που τα καταφέρνουμε αρκετά γρήγορα μπορώ να πω, με τη συνηθισμένη φυσικά μυωπία μας, να ξεχωρίζουμε από απόσταση πέντε βημάτων τους ομοίους μας, σε χρήσιμους και σε άχρηστους, σε καλούς και σε κακούς ανθρώπους, ωστόσο αν καθίσουμε και τα βάλουμε κάτω και κάνουμε έναν απολογισμό και σκεφτούμε το γενικό σύνολο αυτού του ξεχωρίσματος, καταλήγουμε σε μια φοβερή δυσπιστία. Δεν μας ικανοποιεί το ξεχώρισμα, δεν είμαστε σίγουροι και στο τέλος τα παρατάμε. Στο κάτω κάτω της γραφής, ίσως ο πιο άχρηστος, ο πιο βλαβερός άνθρωπος να είναι ο πιο χρήσιμος για τη συντήρηση του είδους. Γιατί ο άνθρωπος αυτός -ο βλαβερός- συντηρεί στον εαυτό του ή στους άλλους ανθρώπους, διάφορα ένστικτα που χωρίς αυτά η ανθρωπότητα θα είχε εδώ και πολύ καιρό αποχαυνωθεί και διαφθαρεί. […] (Από την έκδοση)

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΦΡ. ΝΙΤΣΕ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ
ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ
ΤΙ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΟ ΕΙΔΟΣ
ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ
ΤΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΑΤΑΒΙΣΜΟΥ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ
Ο,ΤΙ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ
Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ
ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
ΝΑ ΖΕΙΣ;
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΑΡΝΕΙΤΑΙ
ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΚΟ ΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΧΕΙΣ
Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΑΝΔΡΩΝ
ΕΜΠΟΡΙΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟΥΝ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥΣ
ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΑ
ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ
ΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ
Η ΚΑΤΑΠΛΗΞΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ
Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ
ΓΕΝΝΑΙΟΦΡΟΣΥΝΗ ΚΙ ΕΝΑ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΥΤΗΣ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΣΗ
Η ΥΨΙΣΤΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ
Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ
ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
ΜΗΤΕΡΕΣ
ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΑΓΙΟΥ
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ
ΚΤΗΝΩΔΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΥΨΕΙΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ
Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

13,00 10,40
Quick View

Η μεταφυσική της ζωής και του έρωτα

Στο κείμενο «Μεταφυσική της ερωτικής σχέσης» ο Σοπενχάουερ εκθέτει την άποψη ότι το ερωτικό πάθος είναι μια «τρέλα» που προκαλεί το γένος στα άτομα, με στόχο την απόκτηση ενός συγκεκριμένου απογόνου. Οι ερωτευμένοι φαντασιώνονται ότι ενεργούν αποβλέποντας στην κατάκτηση της προσωπικής τους ευτυχίας, όμως εντέλει αποδεικνύονται όργανα των σκοπών του γένους. Στο δοκίμιο που τιτλοφορείται «Η μηδαμινότητα και η δυστυχία της ζωής» ο φιλόσοφος εξετάζει τις διάφορες καταστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου από τις οποίες συντίθεται ένα φάσμα από δεινά, ατυχίες και αποτυχίες. «Η πρακτική χρήση της λογικής και ο στωικισμός» διερευνά τη δυνατότητα της πρακτικής χρήσης της λογικής, την οποία προσφέρει στον άνθρωπο η νόηση• μέσω αυτής ο άνθρωπος μπορεί να πάρει την απαραίτητη απόσταση από τα πράγματα, που θα του επιτρέψει να κρίνει τη σπουδαιότητά τους. Τέλος, στο δοκίμιο «Η θεωρία του γέλιου» ο Σοπενχάουερ ισχυρίζεται ότι το γέλιο πηγάζει από την απρόσμενη σύγκρουση ανάμεσα σε ένα συμβάν και στην αταίριαστη, ως προς αυτό, έννοια με την οποία το συλλαμβάνουμε.

11,00 8,00
Quick View

Η παρακμή της Δύσης (α’ τόμος)

Ο υπότιτλος του μνημειώδους έργου του Σπένγκλερ, «Μορφολογία της παγκόσμιας ιστορίας», είναι η κεντρική ιδέα της «Παρακμής της Δύσης», που ανάγεται στον Γκαίτε και τον Νίτσε. Παγκόσμια ιστορία είναι η ιστορία των φορέων της, των μεγάλων πολιτισμών, οι οποίοι θεωρούνται ως μεγάλοι οργανισμοί που γεννιούνται, ωριμάζουν, ακμάζουν και πεθαίνουν. Ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλον, διέπονται εντούτοις από μια κοινή χαρακτηριστική, αναγκαία, τρόπον τινά οργανική νομοτέλεια, που συνιστά το πεπρωμένο τους. Η ομοιότητα της όψιμης ρωμαϊκής εποχής με τη σημερινή, που είχε επισημανθεί από αρκετούς ιστορικούς και άλλους διανοητές, είναι μια ειδική περίπτωση αυτής της γενικής νομοτέλειας του ζωντανού γίγνεσθαι. Τέτοιοι μεγάλοι πολιτισμοί ή μεγαλοοργανισμοί της παγκόσμιας ιστορίας, που εξετάζονται μορφολογικά στις οργανικές φάσεις γένεσης, άνθησης και παρακμής τους, είναι ο αιγυπτιακός (στον οποίο υπάγεται και ο κρητομινωικός), ο βαβυλωνιακός, ο ινδικός, ο κινεζικός, ο αρχαίος ελληνορωμαϊκός, ο αραβικός (μέρος του οποίου είναι ο πρωτοχριστιανικός – βυζαντινός), ο δυτικός και ο μεξικάνικος πολιτισμός. Ο Σπένγκλερ αντιλαμβάνεται τα επιτεύγματα κάθε πολιτισμού ως «σύμβολα» του ψυχισμού του στην εκάστοτε φάση εξέλιξής του, ως υλοποιήσεις αυτού του ψυχισμού. Οι «φαουστικοί» άνθρωποι του δυτικού πολιτισμού σκαρώνουν πλοία και ανοίγονται σε άγνωστες θάλασσες ως Βίκινγκς, στήνουν γοτθικούς ναούς ως σύμβολα του απείρου, ανακαλύπτουν τη διάσταση του βάθους στην ελαιογρφία και την πολυφωνική μουσική, αναπτύσσουν τα δικά τους μαθηματικά. Όλα αυτά και πολλά άλλα πνευματικά, καλλιτεχνικά και υλικά επιτεύγματα υπερβαίνουν τον περιορισμένο χώρο της ευκλείδειας γεωμετρίας, έκφρασης του απολλώνειου ψυχισμού, τείνοντας προς το διάστημα. Ο ευκλείδειος άνθρωπος είναι περιορισμένος στο εδώ και τώρα, στην πόλη – κράτος, στο ευσύνοπτο σώμα, ενώ το «φαουστικό» ιδανικό είναι κοσμικό, άπειρο, τηλεοραματικό. Ο Σπένγκλερ, πολυΐστωρ και εντονότατα «φαουστικός» , δαμάζει τεράστιες μάζες πολιτιστικού υλικού αναζητώντας με τη «φυσιογνωμική» ματιά του ομοιότητες και αναλογίες ανάμεσα στις μορφολογικά συγγενείς φάσεις των οκτώ πολιτισμών που πραγματεύεται, οι οποίες αναδεικνύονται ως μορφολογικά «ταυτόχρονες», καθώς όλα τα μεγάλα δημιουργήματα, όλες οι επιμέρους μορφές της θρησκείας, της τέχνης, της πολιτικής, της κοινωνίας, της οικονομίας, της επιστήμης γεννιούνται, ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους και σβήνουν «ταυτόχρονα», ανεξάρτητα από τον ημερολογιακό χρόνο. Τέτοια «ταυτόχρονα» φαινόμενα είναι μεταξύ άλλων ο βουδισμός, ο στωικισμός και ο σοσιαλισμός, τρεις τρόποι ψυχικής παρακμής τριών διαφορετικών πολιτισμών. Αυτή η κυκλική – μορφολογική θεώρηση της ιστορίας έχει επικριθεί περισσότερο από κάθε άλλη πτυχή της «Παρακμής της Δύσης», ενώ έχουν επιδοκιμασθεί αμέτρητες πραγματολογικές παρατηρήσεις και κρίσεις – ανακαλύψεις της φυσιογνωμικής – μορφολογικής φιλοσοφίας του και η ιστορία του 20ου αιώνα έχει υπερεπιβεβαιώσει τις κεντρικές προβλέψεις του. Το θεωρητικό πλαίσιο μπορεί να είναι απλώς η Ιθάκη που χαρίζει το μεγάλο ταξίδι της πλούσιας και συνεχώς τεταμένης ανάγνωσης. Έτσι και ο αναγνώστης δεν καλείται να πιστέψει, αλλά προπάντων να βιώσει με τη σειρά του αυτή την περιπέτεια διαμέσου των πολιτισμών, να σκεφθεί ο ίδιος και να κρίνει μέσα από τη δική του εμπειρία του κόσμου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Πρόλογος στην αναθεωρημένη έκδοση
Πρόλογος στην πρώτη έκδοση του 1ου τόμου
Εισαγωγή
Πίνακες
1. Το νόημα των αριθμών
2. Το πρόβλημα της παγκόσμιας ιστορίας
Ι. Φυσιογνωμική και συστηματική θεώρηση
ΙΙ. Η ιδέα του πεπρωμένου και η αρχή της αιτιότητας
3. Μακρόκοσμος
Ι. Η συμβολική του κοσμοειδώλου και το πρόβλημα του χώρου
ΙΙ. Απολλώνεια, φαουστική, μαγική ψυχή
4. Μουσική και γλυπτική
Ι. Οι εικαστικές τέχνες
ΙΙ. Γυμνό και προσωπογραφία
5. Η εικόνα της ψυχής και το συναίσθημα της ζωής
Ι. Για τη μορφή της ψυχής
ΙΙ. Βουδισμός, στωικισμός, σοσιαλισμός
6. Φαουστική και απολλώνεια γνώση της φύσης
Ευρετήριο κυρίων ονομάτων

34,83 26,70
Quick View