Περί μοναρχίας

Το «Περί Μοναρχίας» βασίζεται στην πεποίθηση του Δάντη ότι ο αυτοκράτορας-μονάρχης πρέπει να κατέχει και να ασκεί οικουμενική εξουσία για να πραγματωθεί επί γης η θεϊκή τάξη. Στο έργο του αυτό, το οποίο περιλαμβάνει τρία βιβλία, ο Δάντης εργάζεται με βάση την αριστοτελική μέθοδο και στρέφεται με σφοδρότητα εναντίον της παπικής διεκδίκησης απόκτησης της κοσμικής εξουσίας. Παρότι έχει συχνά κατηγορηθεί ως αναχρονιστικό και αφελές, το έργο αντανακλά τις μεσαιωνικές αντιλήψεις για την οικουμενική ισχύ της αυτοκρατορίας. 

Περιεχόμενα

ΤΟ ΕΡΓΟ
ΒΙΒΛΙΟ Ι – ΑΝ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Εισαγωγή
Για ποιο λόγο έχουν οι άνθρωποι κυβέρνηση;
Να πραγματώσουμε την ικανότητα της νοημοσύνης στην θεωρία και στην πράξη
Για να επιτύχει αυτό τον τελικό σκοπό η ανθρωπότητα χρειάζεται παγκόσμια ειρήνη
Όταν ένας σκοπός επιβάλλει πολλά πράγματα, ένα πρέπει να κυριαρχεί και τα άλλα να υπακούν
Η τάξη που υπάρχει στα μέλη της ανθρώπινης φυλής πρέπει να υπάρχει στη φυλή στο σύνολό της
Η σχέση των βασιλείων και των εθνών με τον μονάρχη πρέπει να είναι όπως η σχέση της ανθρωπότητας με τον Θεό
Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του Θεού· αλλά ο Θεός είναι ένας
Οι άνθρωποι, ως γιοι του Ουρανού, πρέπει να ακολουθούν τα βήματα του Ουρανού
Για την διευθέτηση όλων των διαφορών είναι απαραίτητος ένας υπέρτατος δικαστής
Ο κόσμος έχει την άριστη τάξη όταν υπερισχύει σε αυτόν η Δικαιοσύνη
Η ανθρωπότητα έχει την καλύτερη δυνατή τάξη όταν είναι πιο ελεύθερη
Αυτός που είναι καλύτερα προσαρμοσμένος για την διακυβέρνηση είναι ο καλύτερος κυβερνήτης των άλλων ανθρώπων
Αυτό που μπορεί να κάνει ένας γίνεται καλύτερα από έναν παρά από πολλούς
Σε κάθε πράγμα είναι καλύτερο εκείνο που πλησιάζει περισσότερο να είναι ένα
Ο Χριστός θέλησε να γεννηθεί στο πλήρωμα του χρόνου όταν ήταν Μονάρχης ο Αύγουστος
ΒΙΒΛΙΟ ΙΙ – ΑΝ Ο ΡΩΜΑΪΚΟΣ ΛΑΟΣ ΣΩΣΤΑ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ
Εισαγωγή
Αυτό που θέλει ο Θεός στην ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να θεωρηθεί ορθό
Οι Ρωμαίοι ως ο ευγενέστερος λαός άξιζαν το προβάδισμα έναντι των άλλων
Επειδή η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βοηθήθηκε από θαύματα δημιουργήθηκε με θέλημα Θεού
Ο ρωμαϊκός λαός υπέταξε τον κόσμο αποβλέποντας στο καλό του κράτους και επομένως και στο σκοπό του Δικαίου
Αυτός που αποσκοπεί στο Δίκαιο προχωρεί σύμφωνα με το Δίκαιο
Ο ρωμαϊκός λαός είχε οριστεί από τη φύση του για την Αυτοκρατορία
Η εντολή του Θεού έδειξε ότι η Αυτοκρατορία ανήκε στον ρωμαϊκό λαό
Οι Ρωμαίοι νίκησαν όλους όσους τους ανταγωνίζονταν για την Αυτοκρατορία
Αυτό που αποκτιέται με μονομαχία αποκτιέται δίκαια
Οι μονομαχίες του ρωμαϊκού λαού
Ο Χριστός με τη γέννησή Του απέδειξε ότι η εξουσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν δίκαιη
Ο Χριστός πεθαίνοντας επιβεβαίωσε τη δικαιοδοσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε όλη την ανθρωπότητα
ΒΙΒΛΙΟ ΙΙΙ – ΑΝ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ ΑΠΟΡΡΕΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ Ή ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Εισαγωγή
Ο Θεός δεν βούλεται αυτό που είναι ενάντια στην πρόθεση της φύσης
Για τις τρεις τάξεις των αντιπάλων μας και την υπερβολικά μεγάλη αυθεντία που αποδίδουν πολλοί στην παράδοση
Το επιχείρημα των αντιπάλων που βασίζεται στον ήλιο και τη σελήνη
Επιχείρημα για το προβάδισμα του Λευί έναντι του Ιούδα
Επιχείρημα από την εκλογή και καθαίρεση του Σαούλ από τον Σαμουήλ
Επιχείρημα από την προσφορά των Μάγων
Επιχείρημα από το προνόμιο των κλειδιών που δόθηκε στον Πέτρο
Επιχείρημα από τα δύο ξίφη
Επιχείρημα από τη δωρεά του Κωνσταντίνου
Επιχείρημα από την κλήση του Καρλομάγνου από τον Πάπα Αδριανό
Επιχείρημα λογικής
Η εξουσία της Εκκλησίας δεν είναι η πηγή της Αυτοκρατορικής εξουσίας
Η Εκκλησία δεν έλαβε δύναμη μεταβίβασης ούτε από τον Θεό, ούτε από τον εαυτό της, ούτε από τον Αυτοκράτορα
Το προνόμιο της απόδοσης εξουσίας στην Αυτοκρατορία είναι ενάντιο στην φύση της Εκκλησίας
Η εξουσία της Αυτοκρατορίας απορρέει απευθείας από τον Θεό
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

8,00 6,80
Quick View

Περί πολιτικής, περί αλήθειας, περί τεχνικής

Ο Πλάτων για την αλήθεια
Ο πρυτανικός λόγος 27-5-1933
Το θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας
Το ερώτημα για την τεχνική
Από το εννοιολόγιο της σκέψης

Η φιλοσοφία του για τον Πολιτικό δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στον πρυτανικό του Λόγο του 1933 ή σε άλλα κείμενά του, δοξαστικά ή μη για τον Φύρερ. Πολύ περισσότερο δεν εξαντλείται σε απολογητικές εξηγήσεις, εκ των υστέρων, του ίδιου του φιλοσόφου ότι μέχρι την ανάληψη της πρυτανείας του δεν ανήκε σε κανένα κόμμα και ποτέ δεν είχε προσωπικές ή υπηρεσιακές σχέσεις με το ναζιστικό κόμμα και με την κυβέρνηση. Γενικώς ειπείν, η σύντομη «πολιτική του δράση» -ανεξάρτητα από την έκβασή της ή από τη συνολική έκβαση του ναζιστικού εγχειρήματος ως τέτοιου, με το οποίο συνδέθηκε αυτή η δράση- αποτελεί ένα γνήσιο προϊόν μιας φιλοσοφικής σκέψης, της οποίας η πρώτη φάση ανάπτυξης έχει ως κύριο συστατικό της στοιχείο το κείμενό του «Είναι και χρόνος» και η δεύτερη φέρει το «πνευματικό άρωμα» της Στροφής. Σε κάθε περίπτωση βέβαια, αυτή η φιλοσοφία, ακόμη και στις πιο ακραίες της πολιτικές στιγμές, θεμελιώθηκε σε ένα τόσο βαθύ και σύμμετρο προς τις πνευματικές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου υπόβαθρο, ώστε κατόρθωσε να μην εκφυλιστεί σε έναν ιλαροτραγικό λίβελλο της πολιτικής ούτε να αποτελέσει μια ιδεολογική παραμυθία ενός ανεπανόρθωτα ερημωμένου κόσμου.

19,08 16,50
Quick View

Περί της τέχνης του πολέμου Ι-ΙΙΙ

Αν και η επιρροή του ως στρατιωτικού θεωρητικού συνήθως θεωρείται μικρότερη από εκείνη του πολιτικού φιλοσόφου, ο ίδιος θεωρούσε το «Περί της Τέχνης του Πολέμου» ως το πιο σημαντικό του έργο, αφού αφορούσε αποκλειστικά στον πόλεμο, ο οποίος ήταν γι’ αυτόν η σημαντικότερη πλευρά της διπλωματίας.
Ο Βολταίρος είχε πει: «Ο Μακιαβέλι δίδαξε στην Ευρώπη την τέχνη του πολέμου. Μέχρι τότε τον διεξήγαγαν χωρίς να τον γνωρίζουν».

8,00 7,00
Quick View

Περί του πολέμου

Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας, είναι μια απλή συνέχιση της πολιτικής μ’ άλλα μέσα. Ο πρωτόπειρος δεν θα διασχίσει τις διάφορες ζώνες πυκνότητας του κινδύνου, χωρίς ν’ αντιληφθεί πως το φως της λογικής κινείται εδώ σ’ ένα άλλο περιβάλλον κι αντανακλάται διαφορετικά απ’ ότι όταν η δραστηριότητά του είναι θεωρητικής υφής. Θα πρέπει, πράγματι, να είναι κανείς πολύ εξαιρετικός άνδρας, για να μη χάσει σ’ αυτή την πρώτη επαφή την ικανότητα του για στιγμιαία απόφαση. Η γνώση πρέπει ν’ αφομοιώνεται τόσο τέλεια από το πνεύμα, που να παύει σχεδόν να είναι κάτι αντικειμενικό. (…) Αυτή η τέλεια αφομοίωση με το πνεύμα και με τη ζωή (του δρώντος προσώπου) μεταμορφώνει τη γνώση σε μια γνήσια δύναμη… Ο πόλεμος δεν ανήκει στο πεδίο των τεχνών και των επιστημών, αλλά σε κείνο της κοινωνικής ύπαρξης. Είναι μια σύγκρουση μεγάλων συμφερόντων ρυθμισμένη με το αίμα, κι είναι μόνο σ’ αυτό που διαφέρει από τις άλλες συγκρούσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα
Ζυλιέν Φρεντ: Ο πόλεμος κατά τον KLAUSEWITZ
ΤΡΕΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ KLAUSEWITZ ΓΙΑ ΤΟ «ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΜΟΥ»
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΒΙΒΛΙΟ Ι – Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΒΙΒΛΙΟ ΙΙ – Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΒΙΒΛΙΟ ΙΙΙ – ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΝ ΓΕΝΕΙ
ΒΙΒΛΙΟ IV – Η ΣΥΜΠΛΟΚΗ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
ΒΙΒΛΙΟ V – Η ΑΜΥΝΑ
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΒΙΒΛΙΟ VI – Η ΕΠΙΘΕΣΗ
ΒΙΒΛΙΟ VII – ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

15,90 13,00
Quick View

Πολιτεία

Το σημαντικότερο σύγγραμμα του Πλάτωνος.

«Το να είναι κανείς δούλος των χρημάτων και των τιμών όχι μόνο κατά την αντίληψη του κόσμου, αλλά και κατά την πραγματικότητα είναι όνειδος»

32,00
Quick View

Πολιτική ψυχολογία

Η Πολιτική Ψυχολογία του Gustave Le Bon εκδόθηκε το 1910 στη Γαλλία. Πρόκειται για τη δεύτερη, μετά την Ψυχολογία των μαζών, στοχαστική καινοτομία του πληθωρικού Γάλλου συγγραφέα. Ο ίδιος, που «ανακάλυψε» τις μάζες, έγραψε και το πρώτο βιβλίο με θεματικό άξονα την ψυχολογία των πολιτικών, και εγκαινιάζει, έτσι, το σχετικό κλάδο της επιστήμης της Κοινωνικής Ψυχολογίας, δίνοντας, ταυτόχρονα, ένα ουμανιστικό πρότυπο διαχείρισης της πολιτικής ζωής. Στην ιδιαίτερη οπτική του Le Bon, η υψηλότερη πράξη ουμανισμού βρίσκεται στην προώθηση της ατομικής ύπαρξης στο έσχατο όριο των δυνατοτήτων της, στα πλαίσια μιας υγιώς οροθετημένης ανάπτυξης, με γνώμονα τη μέριμνα για τον άνθρωπο καθεαυτόν και ως μονάδα δημιουργίας. Αυτό επιχειρεί να υποβάλλει με την εμμονή του στην ισχυροποίηση της θέλησης΄ καθήκον που εναποθέτει στην ευθύνη της εκπαίδευσης. Το στοχαστικό του όραμα αγκαλιάζει αδιάκριτα άτομα και λαούς. Το δείγμα του της γραφής, με τους τονισμούς και ενίοτε τις υπερβολές του, ρεαλιστικό αλλά σπάνια κυνικό, εξέθεσε στην εποχή του και αποκαλύπτει σήμερα τα νόθα τέκνα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού΄ την υποκρισία των λόγων των πολιτικών και την αφλογιστία της πράξης των πολιτών του δυτικού κόσμου των δύο τελευταίων αιώνων.

20,00 13,00
Quick View

Σημειώματα στο περιθώριο – Ο ποιητής μιλά για τη ζωή και την τέχνη

Τα «Σημειώματα στο περιθώριο» δημοσιεύονται αρχικά στον περιοδικό τύπο, στο μεγαλύτερο μέρος τους στο περιοδικό Ο Νουμάς και, δευτερευόντως, στα περιοδικά Οι Νέοι, Καλλιτεχνία και Παντογνώστης, καλύπτοντας ένα διάστημα δεκατεσσάρων ετών (1909-1923). Στην Εισαγωγή του βιβλίου από τη Μάρα Ψάλτη προτείνεται η ανάγνωσή τους ως δυνητικών εγγραφών τριών διακριτών ημερολογίων (σύστοιχων προς την τριπλή παλαμική ποιητική), εκτιμάται το ιδιαίτερο στίγμα και η θέση τους στην εργογραφία Παλαμά και αναπτύσσονται οι εκδοτικές αρχές που ακολουθούνται με αναδρομή στις πρώτες δημοσιεύσεις των κειμένων. Μετά το κύριο μέρος τω 180 «Σημειωμάτων» του Παλαμά, το οποίο συμπληρώνεται από Παράρτημα με αθησαύριστα σημειώματα, ακολουθεί η ενότητα των Σημειώσεων με επεξηγήσεις όρων και ονομάτων, παραπομπή στις παλαμικές πηγές και σύνδεση των αναφερομένων στα «Σημειώματα» με άλλα παλαμικά κείμενα.
Από τη σημερινή σκοπιά, στα «Σημειώματα στο περιθώριο» μοντέρνες δεν είναι μόνο οι απόψεις του Παλαμά, αλλά και η φόρμα με την οποία μας παραδίδονται. Ο προγραμματικά διακοπτόμενος και αποσπασματικός χαρακτήρας των σημειωμάτων, η συνεχής διαπλοκή βίου και έργου, οι εναλλαγές τόνου και η συσσώρευση ετερόκλητου υλικού αποτελούν στοιχεία που καθιστούν τα παλαμικά marginalia ιδιαίτερα ελκυστικά για τον σύγχρονο αναγνώστη. Αν ποιητικά είναι ο χαμηλόφωνος Παλαμάς των σύντομων λυρικών ποιημάτων εκείνος που φαίνεται να κερδίζει τις τελευταίες δεκαετίες το αναγνωστικό ενδιαφέρον, τότε κατ’ αναλογίαν και κριτικά μπορούμε να στραφούμε στον Παλαμά της συνεπτυγμένης ποιητικής, την οποία συνθέτουν τα σημειώματα αυτά, αρθρωμένης σπονδυλωτά σε παραδειγματικά τεμνόμενες παραγράφους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Πρόλογος
Εισαγωγή
Κωστή Παλαμά – Σημειώματα στο περιθώριο
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Αθησαύριστα σημειώματα από το περιοδικό
Ο Νουμάς
Αθησαύριστα σημειώματα από το περιοδικό
Οι Νέοι
Σημειώσεις
Ευρετήριο ονομάτων

12,20 11,00
Quick View

Σημειώσεις για το Γ’ Ράιχ

Με τον ίδιο τρόπο που επικρίνει τον Ιταλικό Φασισμό στο βιβλίο με τον τίτλο «Fascism Viewed from the Right», ο Evola εδώ αναλύει το Γερμανικό Εθνικιστικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, κάνοντας διάκριση μεταξύ του Εθνικοσοσιαλισμού ως ιδεολογίας και των ενδεχόμενων περιστάσεων που οδήγησαν στην ήττα του στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
   Παρακολουθεί την γέννηση του κινήματος απο τους βετεράνους που επιστρέφοντας από τα χαρακώματα στο τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου αντιμετώπισαν με δυσαρέσκια την αστική φιλελεύθερη κοινωνία που προέκυψε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και η οποία με τη σειρά της οδήγησε στην δημιουργία των παραστρατιωτικών μονάδων, γνωστών ως «Freikorps», καθώς και του Συντηρητικού Επαναστατικού κινήματος στους διαφόρους πνευματικούς κύκλους της Γερμανίας. 
   Ο Evola αφ΄ενός, αναγνωρίζει κάποιες καλές ιδιότητες στο Γ΄Ράιχ που τις αποδίδει στην έντονη πνευματική δύναμη του πολεμιστή και την αίσθηση της εξυπηρέτησης ενός υψηλότερου σκοπού απο τον Γερμανικό λαό καθώς και στην προσπάθεια για την καθιέρωση μιας «Ανώτερης Τάξης» βασισμένης σε υψηλές αρχές. Aφ΄ετέρου επικρίνει τον Ναζισμό διότι αντί να εγκαθιδρύσει μια πραγματικά νέα πολιτική τάξη δημιουργόντας έναν «τρίτο πολιτικό δρόμο» ακολουθόντας τις ανώτερες πανευρωπαϊκές αρχές και παραδόσεις, απορρίπτοντας τόσο τον Κομμουνισμό όσο και την Δημοκρατία, ακολουθεί μια εντελώς λανθασμένη πορεία που είναι αποτέλεσμα της προσύλωσης στην λατρεία της προσωπικότητας και της παρεξήγησης των θεμάτων της Φυλής.

10,00
Quick View

Σίλλερ-Γκαίτε Αλληλογραφία

Η Αλληλογραφία των Σίλλερ-Γκαίτε είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που δεν θα μπορούσα με κανέναν τρόπο να στερηθώ, αν ήταν να διαλέξω μερικά μόνο βιβλία από όλα όσα υπάρχουν.(Hugo vo Hofmasthal)

23,90 21,40
Quick View